«ای ایران» را به صدا درآورید…

در یک دیدار تصادفی، او را دیدم که با لبخندی بر لب و آرام قدم برمی‌داشت. نه فراری بود و نه ترسی در چهره‌اش دیده می‌شد. نیروهای امنیتی اجازه نزدیک‌تر شدن به او را ندادند، در غیر این صورت او می‌خواست بر روی خرابه‌ها نشسته و آهنگ «ای ایران» را بنوازد. این موضوع را چندی پیش آموختیم، زمانی که پدرمان با صلابت حیدری بر روی صندلی حسینیه نشست و گفت: «ای ایران» بخوان. خواندن «ای ایران» میراث ماست، حتی اگر شهرمان را با خاک یکسان کنند. ما با گفتن «یا علی» در خرابه‌ها آواز ایرانِ جان را سر خواهیم داد و حالا ساز «ای ایران» ما از ساز جنگ بلندتر خواهد بود.