سن ابتلای HIV پایین آمد؛ خانواده‌ها باید آگاه‌تر شوند

با افزایش نگرانی‌ها نسبت به گسترش بیماری ایدز و تغییر الگوی انتقال ویروس HIV در سال‌های اخیر، در گذشته بخش عمده‌ای از موارد ابتلاء از طریق استفاده مشترک از سوزن در میان افراد دارای اعتیاد ثبت می‌شد، اما امروز روابط جنسی محافظت‌نشده به مهم‌ترین مسیر انتقال تبدیل شده و سن ابتلاء در برخی گزارش‌ها به گروه‌های نوجوان رسیده است. این تغییر روند، ضرورت آموزش‌های گسترده، آگاهی‌رسانی علمی، کاهش انگ اجتماعی و دسترسی آسان‌تر به خدمات درمان و مشاوره را دوچندان کرده است؛ چراکه بسیاری از مبتلایان به دلیل ترس از قضاوت یا انکار بیماری، از مراجعه به مراکز درمانی خودداری می‌کنند و این موضوع خطر انتقال ناخواسته را افزایش می‌دهد.

متخصصان تأکید می‌کنند که ایدز، برخلاف بسیاری از بیماری‌های کوتاه‌مدت، مسیری طولانی دارد و تنها با درمان منظم، حمایت خانواده و پذیرش اجتماعی می‌توان شرایط زندگی افراد مبتلا را بهبود بخشید و چرخه انتقال HIV را کنترل کرد.

به گزارش محورنیوز به نقل از خبرگزاری مهر، مهری نجات، متخصص اعصاب و روان و زوج درمانگر، در مورد ماهیت بیماری ایدز گفت: بیماری ایدز (HIV) در دسته بیماری‌های مزمن قرار می‌گیرد؛ به این معنا که فرد پس از ورود ویروس به بدن، معمولاً در یک یا دو ماه نخست با علائم فوری روبه‌رو نمی‌شود و روند بروز نشانه‌ها ممکن است سال‌ها طول بکشد. آغاز درمان HIV در همان مراحل اولیه می‌تواند ظهور علائم بیماری را برای مدت طولانی به تعویق بیندازد. ایدز برخلاف بسیاری از بیماری‌های حاد، به‌سرعت از جامعه پاک نمی‌شود و فرد مبتلا در طولانی‌مدت با پیامدهای آن مواجه است. نخستین موارد ایدز در جهان در قاره آفریقا گزارش شد و در ایران نیز اولین ابتلاء در یک کودک هموفیلی که تزریق خون انجام داده بود شناسایی شد.

نجات افزود: در سال‌های ابتدایی شناسایی بیماری، باورهای نادرست و قضاوت‌های اجتماعی علیه مبتلایان بسیار شدید بود. به افراد مبتلا برچسب‌های اجتماعی زده می‌شد و آن‌ها علاوه بر تحمل بیماری و علائم آن، مجبور به تحمل انگ اجتماعی، خانوادگی و فردی بودند. این وضعیت موجب شد ترس و نگرانی زیادی میان مبتلایان ایجاد شود؛ در حالی که جامعه نیز اطلاعات کافی درباره پیشگیری و روش‌های انتقال HIV نداشت. بااین‌حال، به‌مرور زمان و با گسترش آموزش‌های عمومی و ورود نهادهای تخصصی، آگاهی جامعه درباره ایدز و روش‌های کنترل و درمان آن افزایش یافت و مقاومت‌ها در زمینه پذیرش درمان کاهش پیدا کرد.

نجات در ادامه به چالش‌های روانی و اجتماعی بیماران مبتلا به HIV اشاره کرد و گفت: بیماران مشکوک به مبتلا بودن به ویروس HIV با مشکلات جدی در روند پذیرش بیماری مواجه هستند. بسیاری از افراد پس از دریافت نتیجه آزمایش، دچار انکار می‌شوند و تصور می‌کنند نتیجه اشتباه است. این مرحله به‌عنوان بدترین بخش فرایند معرفی شده، زیرا فرد با نپذیرفتن ابتلاء، درمان را آغاز نمی‌کند و خطر انتقال HIV نیز همچنان وجود دارد. به‌طور معمول مرحله بعد بروز خشم است و پس از این دوره، فرد غالباً با ترس، اضطراب، افسردگی و احساس طردشدگی روبه‌رو می‌شود.

نجات در خصوص نقش پزشکان در ارتباط با بیماران مبتلا به HIV اظهار کرد: پزشکان نقش مهمی در همراهی بیماران دارند و به آن‌ها کمک می‌کنند مراحل روانی ابتلاء به ایدز را پشت سر بگذارند. با این حال، به‌دلیل انگ اجتماعی HIV، برخی افراد از ترس قضاوت دیگران حتی برای درمان مراجعه نمی‌کنند و بیماری را مخفی نگه می‌دارند. ایدز بیماری چندماهه نیست و ممکن است ۱۰ تا ۱۵ سال زندگی فرد را تحت تأثیر قرار دهد.

نجات همچنین به تغییر الگوی انتقال HIV پرداخت و گفت: در سال‌های گذشته بخش قابل توجهی از موارد ابتلاء از طریق استفاده مشترک از سوزن در میان افراد دارای اعتیاد گزارش می‌شد؛ اما امروز، رابطه جنسی محافظت‌نشده به مهم‌ترین عامل انتقال تبدیل شده است و متأسفانه اکنون موارد ابتلاء در سنین پایین‌تر مشاهده می‌شود. او تأکید کرد که مبتلایان بخشی از خانواده و جامعه ما هستند و تنها با احتیاط و آگاهی می‌توان از انتقال بیماری پیشگیری کرد.

نجات در پایان خاطرنشان کرد: نبود آگاهی کافی یکی از چالش‌های اصلی در مدیریت ایدز است و اگر اطلاعات دقیق و علمی در اختیار مردم قرار نگیرد، ترس‌ها و باورهای نادرست ادامه پیدا می‌کند. اطلاع‌رسانی صحیح می‌تواند شدت نگرانی و وحشت اولیه را کاهش دهد و درمان منظم بار ویروسی را به‌شدت کاهش می‌دهد.