چرا معجزات دل‌ها را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد؟ مشکل در «نبود نشانه» نیست.

قرآن در سوره شعرا به وضوح مشکل مردم را تشریح می‌کند. این مشکل ناشی از کمبود معجزه و آیه نیست، بلکه به روی‌گردانی آگاهانه از حقیقت مربوط می‌شود. در آیه نخست این سوره، خداوند پیامبر را از اندوه بی‌ایمانی مردم بازمی‌دارد و تأکید می‌کند که این نشانه ضعف پیام نیست. سوره شعرا با لحنی هشداردهنده آغاز می‌شود و به تقابل تاریخی موسی علیه‌السلام با فرعون می‌پردازد، که فراتر از یک ماجرای تاریخی، الگویی از نبرد حق و باطل را ترسیم می‌کند.

آیات ابتدایی سوره، دلسوزی پیامبر برای هدایت انسان‌ها را به تصویر می‌کشد و یادآور می‌شود که هدایت اجباری نیست و ایمان، انتخابی آگاهانه است. قرآن به سنتی ثابت اشاره می‌کند و می‌فرماید که هرگاه نشانه‌ای تازه از آسمان نازل می‌شود، بسیاری با بی‌اعتنایی از کنار آن عبور می‌کنند. مشکل اصلی، دل‌هایی است که آمادگی پذیرش حقیقت را از دست داده‌اند و تکرار نشانه‌ها بدون بیداری درون، انسان را به ایمان نمی‌رساند.

قرآن همچنین به عنوان ذکری معرفی می‌شود که از سوی خداوند نازل شده، اما مورد تکذیب قرار گرفته است. این تعبیر نشان می‌دهد که قرآن صرفاً کتابی برای دانستن نیست، بلکه یادآور حقیقتی فراموش‌شده در فطرت انسان است. آیات بعدی به قدرت خدا در طبیعت اشاره می‌کند و تنوع آفرینش و روزی‌رسانی خداوند را به عنوان نشانه‌های روشن قدرت الهی معرفی می‌کند. با این حال، بیشتر مردم ایمان نمی‌آورند.

از آیه دهم، سوره وارد روایت تاریخی می‌شود و خداوند موسی را مأمور می‌کند تا به سوی قوم ستمگر فرعون برود. توصیف قوم فرعون به عنوان قومی ظالم، نشان‌دهنده نظامی ستم‌پیشه است. موسی علیه‌السلام نگرانی‌های خود را بیان می‌کند، اما خداوند به او اطمینان می‌دهد که همراهی الهی با اوست. همچنین مأموریت مشترک موسی و هارون نشان‌دهنده اهمیت همکاری در راه‌های بزرگ الهی است.

در آیات پایانی این بخش، گفت‌وگوی اولیه موسی و فرعون نقل می‌شود. فرعون به جای شنیدن پیام، به گذشته موسی اشاره می‌کند تا اصل دعوت را به حاشیه ببرد. پاسخ هوشمندانه موسی، پذیرش خطای گذشته و تأکید بر نعمت هدایت الهی است که الگویی از صداقت و شجاعت را در برابر فشار و تحقیر ارائه می‌دهد.