مواجهه با جنگجویان اردنی و سودانی: چالش‌ها و پیامدها

ارتش بعث عراق، تعدادی تیپ کماندویی داوطلب از اردن و سودان را به منطقه فکه جنوبی اعزام کرد. نیروهای اردنی به نام قوای یرموک و نیروهای سودانی به نام قوات العروبه شناخته می‌شدند. در این میان، یکی از رزمندگان به نام محمود ثابت نیا، فرمانده گردان کمیل، که به شدت مجروح شده بود، در کنار خاکریز دیده شد. او از رزمندگان درخواست آب کرد، اما به دلیل کمبود آب در قمقمه‌ها، نتوانستند به او کمک کنند.

تسلط نیروهای خودی بر ارتفاعات حمرین در عملیات محرم، راهکار جدیدی را برای پیشروی به سمت العماره ایجاد کرد و بر این اساس، عملیات والفجر از تاریخ ۱۷ بهمن ۱۳۶۱ در منطقه شمال چزابه طراحی شد. این عملیات که به مدت سه روز به طول انجامید، به رزمندگان این امکان را داد که به عمق مواضع ارتش عراق نفوذ کنند، اما به دلیل مقاومت شدید دشمن، نیروهای خودی مجبور به بازگشت به مواضع قبلی شدند. این عملیات نشان داد که برای عبور از موانع مستحکم دشمن، نیاز به ابتکارات و عوامل جدیدی وجود دارد.

مقاومت گردان‌های کمیل و حنظله لشکر ۲۷ محمد رسول الله(ص) در روز پنجم این نبرد، حماسه‌های زیبایی از ایثار رزمندگان اسلام را به نمایش گذاشت. نادر ادیبی، یکی از رزمندگان، به همراه سیدمحمد اینانلو، فرمانده گروهان یکم گردان حنظله، مسئولیت انتقال نیروهای باقی‌مانده را بر عهده داشت. او گفت: “حسین علی یاری نسب، فرمانده گردان حنظله و بسیاری از هم‌رزمان در داخل کانال به شهادت رسیدند.”

در ادامه، رزمندگان با استفاده از نارنجک‌ها سعی کردند تا با ایجاد گرد و غبار، مسیر عبور را برای دیگران فراهم کنند. علی محمود وند، رزمنده تخریب‌چی، از تقابل نابرابر رزمندگان با کماندوهای چند ملیتی سپاه چهارم ارتش بعث سخن گفت و افزود: “آتش بارهای سنگین بعثی‌ها با شلیک گلوله‌های فسفری، موقعیت ما را شناسایی کردند و سپس با توپ و خمپاره به ما حمله کردند.”

با وجود کمبود مهمات و شرایط سخت، رزمندگان با آخرین توان خود به مقاومت ادامه دادند و هر بار که صدای بلندگوهای دشمن به گوش می‌رسید، با تکبیر به مقابله با آن‌ها می‌پرداختند.