آمریکا به تهدید ایران درباره گسترش جنگ به سطح منطقهای واکنش نشان داده است/ استراتژی یک روزنامه اصلاحطلب برای دستیابی به توافق موقت!
سفر نتانیاهو در شرایطی انجام شد که در مقایسه با سالهای گذشته کمترین میزان شکاف میان آمریکا و اسرائیل در قبال ایران دیده...
در میان انبوهی از گزارشها و تیترهای خبری، بستهای کامل با عنوان «ویژههای مشرق» ارائه میشود که مخاطبان را در جریان مسائل مهم و اثرگذار از دیدگاه روزنامههای کشور قرار میدهد. این ویژهنامه به آخرین مواضع جناحهای سیاسی، تحولات داخلی و خارجی، و وضعیت اقتصادی و اجتماعی کشور میپردازد و به خوانندگان این امکان را میدهد که به رهیافتهای مهم و نکات تأملبرانگیز از سیر وقایع اثرگذار دست یابند.
روز گذشته، رویترز به نقل از منابع مطلع اعلام کرد که دور دوم مذاکرات هستهای ایران و ایالات متحده روز سهشنبه در ژنو برگزار خواهد شد. این موضوع مورد توجه روزنامههای اصلاحطلب قرار گرفته است. روزنامه اعتماد در گزارشی این موضوع را زورآزمایی توصیف کرده و نوشته است: باید منتظر ماند و دید آیا ایران به سمت رویکردی خواهد رفت که جنگ را به سطحی فراگیر و حداکثری بکشاند و از تمامی ظرفیتهای خود برای ضربه زدن به آمریکا و متحدانش استفاده کند، یا اینکه تلاش خواهد کرد از حرکت به سمت یک جنگ آخرالزمانی و جنگ بقامحور جلوگیری کند. این ابهام کلیدی به نظر میرسد هم در تهران و هم در واشنگتن وجود دارد.
در ادامه این گزارش آمده است: در واشنگتن، برخی جریانها معتقدند باید مسیر درگیری را به سمت تغییر رژیم در ایران سوق داد و در مقابل، در داخل ایران نیز دیدگاههایی وجود دارد که گسترش دامنه جنگ و افزایش هزینه برای آمریکا را از اقدامات بعدی واشنگتن جلوگیری خواهد کرد. این ابهام راهبردی، مسألهای بسیار مهم است و ممکن است افزایش حضور ناوگان آمریکا در منطقه نیز تلاشی برای مدیریت همین عدمقطعیت و آمادگی برای سناریوهای مختلف باشد.
روزنامه شرق نیز خواهان توافق موقت شده و مینویسد: نخست، توافقی حداقلی و موقت که با هدف توقف گامهای تنشزا و خرید زمان حاصل شود. دوم، توافقی جامعتر در چارچوبی مشابه گذشته اما با اصلاحاتی در حوزه نظارت و زمانبندی. سوم، شکست دیپلماسی و ورود به چرخهای از تقابل که میتواند به برخوردی محدود یا حتی گسترده بینجامد. هر یک از این سناریوها پیامدهای منطقهای و بینالمللی خاص خود را دارد. در نهایت، ژنو نه تنها محل یک دور مذاکره، بلکه آزمونی برای سنجش نسبت عقلانیت و شتاب در سیاست خارجی دو طرف است. اگر زبان تهدید بر منطق گفتوگو غلبه کند، حتی فعالترین کانالهای میانجیگری نیز کارایی خود را از دست خواهند داد. با این حال، اگر دو طرف بتوانند از دوگانه «تسلیم یا جنگ» عبور کرده و به منطقهای میانی از مصالحه واقعگرایانه برسند، شاید هنوز بتوان از لغزش به سوی بحرانی فراگیر جلوگیری کرد.
در خصوص مذاکرات آتی و توافق موقت، بیان چند نکته ضروری است: سفر نتانیاهو در شرایطی انجام شد که در مقایسه با سالهای گذشته کمترین میزان شکاف میان آمریکا و اسرائیل در قبال ایران مشاهده میشود. آمریکا و اسرائیل هر دو بر غنیسازی صفر تأکید دارند. همچنین مواضع مقامات آمریکایی نشان میدهد که این کشور تمایلی به ارائه امتیازات اقتصادی در ازای محدودیت بر برنامه هستهای ندارد و صرفاً از تهدید نظامی برای امتیازگیری بهرهبرداری میکند. در این وضعیت، طرح توافق موقت قابل پذیرش نیست. این همگرایی در کنار اثرگذاری لابی اسرائیل و نومحافظهکاران جمهوریخواه ریشه در این برداشت دارد که آمریکا میتواند با فشار بیشتر، امتیازهای بیشتری نیز دریافت کند.
بدون نظر! اولین نفر باشید